როდესაც სიტყვა საქართველოსა და რუსეთის ურთიერთობაზე ჩამოვარდება, პირველ რიგში იგულისხმება შეურიგებელი ანტაგონისტები, ბრძოლა საერთაშორისო თუ შიდა საზოგადოებრივი აზრისთვის.

მიუხედავად ამ წინააღმდეგობებისა, კავკასიაში, შესაძლოა, გაჩნდეს პოზიტიური კონკურენცია რუსულ იმპერიულ პოლიტიკასა და ქართულ ანუ ქართულ-დასავლურ რეგიონულ დემოკრატიულ პროექტს შორის.

ისლამ ნიაზოვმა თავისი ცხოვრების მერვე ათწლეულზე ისტორიულ სამშობლოში დაბრუნება გადაწყვიტა. 12 წლის იყო, როცა მისი ოჯახი, სტალინის სპეციალური ბრძანებით, საქართველოდან უზბეკეთში გადაასახლეს.

2003 წლის მიწურულს, ვარდების რევოლუციიდან ერთი თვის თავზე ქვემო ქართლის ახალი გუბერნატორი ზურაბ მელიქიშვილი მარნეულის რაიონის სოფელ ყულარში ჩავიდა. სოფლის სკოლის ეზოში შეკრებილმა მოსახლეობამ სტუმრების მიახლოებისას იკითხა: 
- А где Мамаладзе?
მათ ძალიან გაუკვირდათ, როცა უთხრეს, -  რევოლუცია მოხდა და აღარც მამალაძეა გუბერნატორი და აღარც შევარდნაძე პრეზიდენტიო.

 1987 წლიდან მოყოლებული საქართველოში ბუნებრივი კატასტროფების გამო 400 ადამიანი დაიღუპა. ამავე პერიოდში ძირითადად სვანეთიდან და მთიანი აჭარიდან, ეკომიგრანტების სტატუსით 50 ათასამდე ოჯახი გაიყვანეს. ათეულობით სოფელი მთლიანად დაიცალა.
  დღეს, გარემოს ეროვნული სააგენტოს ინფორმაციით, სტიქიური ზონები თანაბრად ყველგანაა: მთაშიც, მთისწინეთშიც და ზღვისპირეთშიც. ანუ მეტ-ნაკლები სიმძაფრით, საფრთხის წინაშე საქართველოს ყველა რეგიონი დგას.