"ახლა დღე და ღამე მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ, რომ ინგლისურის და კომპიუტერის კურსებმა გაამართლოს, სხვა პროგრამებმაც კარგად იმუშაოს. ეს არის ახლა ჩემთვის ყველაზე მთავარი", - ასე პასუხობს გიგი უგულავა კითხვას - ვის მიიჩნევს ის ყველაზე ძლიერ კონკურენტად  თბილისის მერობისთვის ბრძოლაში.

თბილისის მერის კაბინეტი 21-ე სართულზეა, მერიის ახალ მისამართზე, შარტავას ქუჩაზე, ახლად გარემონტებულ შენობაში, დიდი ლიფტებითა და სუფთა დერეფნებით.

მისი ნათელი, კომფორტული ოთახის შემინული კედლებიდან ხელისგულივით მოჩანს მტკვრის მარცხენა სანაპირო. სამუშაო მაგიდასთან თბილისის რუკაა გაკრული.

"ახლა მარტო იმაზე ვფიქრობ, როგორ შევუმსუბუქო ყოფა თბილისელებს", - ამბობს უგულავა, რომელიც მართალია, ჯერ არაოფიციალურად, მაგრამ უკვე სრული სვლითაა ჩართული წინასაარჩევნო კამპანიაში. მას უნდა, თბილისის ისტორიაში პირველი პირდაპირი წესით არჩეული მერი გახდეს.

გიგი უგულავა პოლიტიკაში პირველად 6 წლის წინ გამოჩნდა. "ვარდების რევოლუციის" შედეგად მოსულ ხელისუფლებაში მისი პირველი სამსახური იუსტიციის, შემდეგ კი უშიშროების სამინისტროში იყო. მას მინისტრის მოადგილის თანამდებობა ეკავა.

რამდენიმე თვის განმავლობაში უგულავა ერთ-ერთ ყველაზე დიდ და რთულ რეგიონში, სამეგრელო-ზემო სვანეთში პრეზიდენტის რწმუნებული იყო.

სწორედ ამ პერიოდში განთავსდა ადმინისტრაციულ საზღვარზე შინაგან საქმეთა სამინისტროს ძალები, დაინიშნა ავტობუსი გალის რაიონის მოსახლეობისთვის, აღდგა ჭუბურხინჯის რეგულარული შეხვედრები.

2005 წლიდან უგულავა პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი ხდება, რამდენიმე თვეში კი თბილისის მერს, ზურაბ ჭიაბერაშვილს ცვლის. ამ თანამდებობაზე დანიშვნიდან 1 თვეში უკვე მერი უგულავა მოსკოვში მიემგზავრება. ვიზიტის ოფიციალურ მიზეზზე ხელისუფლება არ საუბრობდა, თუმცა მედიაში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ უგულავა მოსკოვში  საქართველოსა და რუსეთის პრეზიდენტებს შორის შეხვედრას ამზადებდა. შეხვედრა მართლაც შედგა - რუსეთის ქალაქ ყაზანში დსთ-ს ლიდერთა სამიტზე.

უგულავას ინიციატივა იყო აეროპორტისკენ მიმავალი ტრასისთვის ჯორჯ ბუშის სახელის დარქმევა.

2005 წლიდან უგულავა უკვე ხელისუფლების წარმომადგენელთა იმ პატარა ჯგუფს მიეკუთვნება, ვინც შიდა პოლიტიკაში მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებებს იღებს. "ახალი მოვლენაა პატარ-პატარა სახელისუფლებო ავტორიტარული კუნძულების გაჩენა ცალკეული გავლენიანი პირების გარშემო. ასეთები არიან ცალკეული  მინისტრები - შინაგან საქმეთა მინისტრი [ვანო მერაბიშვილი], თავდაცვის მინისტრი [ირაკლი ოქრუაშვილი], თბილისის მერი [გიგი უგულავა] და კიდევ რამდენიმე", - ამბობს დავით უსუფაშვილი 2005 წელს მიცემულ ინტერვიუში.

გიგი უგულავა ბოლო დრომდე ხელისუფლების სახელით ხშირად მსჯელობდა  ყველაზე მწვავე საკითხებზე - მათ შორის რუსეთის (სწორედ მისი გადაწყვეტილება იყო, პროტესტის ნიშნად, რუსეთის საელჩოსთვის გაზის მიწოდების შეწყვეტა 2006 წელს), ოპოზიციურად განწყობილი "ინტელიგენციის" და ყველაზე ხისტი პოლიტიკური ოპონენტების შესახებ.

პრეზიდენტთან პირადად დაპირისპირებული რესპუბლიკური პარტიის წევრის, ვალერი გელაშვილის ბიზნეს-ინტერესების შესწავლით საპარლამენტო უმრავლესობა მას შემდეგ დაინტერესდა, რაც თბილისის მერმა გიგი უგულავამ თბილისის ერთ-ერთ სკოლაში გაჩენილი ხანძარი იმ სამშენებლო კომპანიის ინტერესებს დაუკავშირა, რომლის უკანაც დეპუტატი გელაშვილი იდგა. გელაშვილმა უგულავას ბრალდებებს მაშინ "ცილისწამება" უწოდა. საქმე იმით დამთავრდა, რომ ვალერი გელაშვილს დეპუტატის იმუნიტეტი მოუხსნეს და მანდატი გაუუქმეს. რამდენიმე თვით ადრე ნიღბიანმა შეიარაღებულმა პირებმა პოლიტიკოსს სასტიკად სცემეს. ეს საქმე დღემდე არ არის გამოძიებული, გელაშვილი კი ქართული პოლიტიკიდან წავიდა. უკვე ვილნიუსიდან ტელეკომპანია "იმედთან" სატელეფონო საუბრისას დეპუტატ ვალერი გელაშვილის განცხადებით, ის ეჭვობდა, რომ მასზე განხორციელებული თავდასხმის უკან თბილისის მერი გიგი უგულავაც იდგა.

2007 წლის შემოდგომის მოვლენები უგულავასთვის, ისევე როგორც ხელისუფლების სხვა მაღალჩინოსნებისთვის, განსაკუთრებით დაძაბული იყო. მისი თითქმის ყველა საჯარო განცხადება უკვე სცილდებოდა თბილისის მერის კომპეტენციას. უგულავას განსაკუთრებული სამიზნე იმ  დროს ოლიგარქი ბადრი პატარკაციშვილი ხდება: "ჩვენი ოპოზიცია არა გაბადრულია, არამედ უბადრუკია", - განაცხადა უგულავამ, "გუშინ მე ვუყურებდი, როგორ შესციცინებდნენ თვალებში ჩვენი ოპოზიციის ლიდერები პატარკაციშვილს და მათ თვალებში ერთ რამეს ამოიკითხავდი: ბადრი, მომეცი ფული".  უგულავა პატარკაციშვილს რუსეთის მიერ მხარდაჭერილი რევოლუციის მოწყობაში ამხელდა. "პატარკაციშვილის პუტჩი საქართველოში არ გავა, მან ვერ მოახერხა და ვერ იყიდა ქართული სპორტი, ვერ მოახერხა და ვერ ჩაიჯიბა ქართული ბიზნესი, ვერ იყიდა ქართული კულტურა, მაგრამ ადვილად შეძლო ქართული ოპოზიციის ყიდვა".

მეურნის იმიჯი, რომელიც მან წინასაარჩევნოდ მოირგო, მწვავე პოლიტიკურ თემებზე მსჯელობას არ ითვალისწინებს. თუმცა ის, რომ პოლიტიკურ თემებზე საუბარი  მისთვის კვლავ პრიორიტეტული და საამაყოა, ახლაც კარგად ჩანს: საკუთარი პოლიტიკური ცხოვრების  მთავარ  მიღწევად 4-წლიანი სტაჟის მქონე თბილისის მერი აჭარიდან ასლან აბაშიძის გაძევებას მიიჩნევს.

"ძალიან აქტიურად ვიყავი ჩართული ამ პროცესებში. რომ არა ეს მოვლენები, ქვეყანა ვერ განვითარდებოდა, ყოველ შემთხვევაში, ასე სწრაფად. სწორედ ამას მოჰყვა ახალქალაქიდან და ბათუმიდან რუსეთის ბაზების გაყვანა. რომ არა მაისის რევოლუცია, აჭარა დარჩებოდა საქართველოს ეკონომიკაში შავ ხვრელად", - ამბობს უგულავა.

მცირე პაუზის შემდეგ ის "სწორ" პასუხსაც ამატებს:  "მთავარი მიღწევაა ის, რომ თბილისი არის განათებული, უსაფრთხო, სუფთა, კეთილმოწყობილი".

ინტერვიუს განმავლობაში გიგი უგულავამ სამჯერ გაიმეორა, რომ მისი ყველაზე დიდი შეცდომა მერობის დროს ნაციონალური პოლიტიკით ზედმეტად დაკავება იყო. "ამ 4-5 წლის განმავლობაში ჩემ ყველაზე დიდ მინუსად მივიჩნევ იმას, რომ მეტად გადართული ვიყავი ნაციონალური პოლიტიკის საკითხებზე. ჩემი საქმე არის თბილისი და თბილისელები. მაგრამ ადამიანი იცვლება, იძენს გამოცდილებას, მეც შევიცვალე. მიმაჩნია, რომ უნდა აკეთო ის საქმე, რისთვისაც ხალხმა აგირჩია და რისთვისაც ხელფასს იღებ და არა ის, რაც შეიძლება შენ მოგწონდეს".

"ნაციონალური პოლიტიკით ზედმეტად გატაცებას" უწოდებს გიგი უგულავა საკუთარ როლს მედიასთან ურთიერთობაშიც.

2009 წლის ზაფხულამდე უგულავას მედიის სახელისუფლებო კონტროლიც ევალებოდა. "რუსთავი 2"-ის ყოფილი თანამშრომლები არ მალავენ, რომ მწვავე პოლიტიკური თემების გაშუქებაზე მიმართულებებს პირადად უგულავასგან იღებდნენ. მასთან თანხმდებოდა თოქ-შოუს სტუმრების ვინაობაც.

თავად უგულავა ამბობს, რომ "მედიას კი არ აკონტროლებდა, არამედ საკუთარი პოლიტიკური გუნდის მედიასთან კომუნიკაციაზე პასუხისმგებელი" იყო, რაც, მისი თქმით, ჩვეულებრივი პრაქტიკაა ყველა პოლიტიკური ძალისთვის.

"თქვენ რა, გიკვირთ რომ პოლიტიკოსები და ჟურნალისტები ერთმანეთს ურეკავენ და ინფორმაციის გაცვლა ხდება? თოქ-შოუში ვარჩევდით ადამიანს, ვის უნდა ელაპარაკა გუნდის სახელით. თუმცა, ეს იყო ადრე და ჩაბარდა წარსულს. მე მაშინ ზედმეტად გადავერთე ნაციონალურ პოლიტიკაში, რაც ჩემ მინუსად მიმაჩნია. ჩემი საქმე არის მერობა, რაც ნიშნავს კონკრეტული საქმეების კეთებას კონკრეტული ადამიანებისთვის".