"ძალიან ხშირად ვსაუბრობ ვანო მერაბიშვილთან და არ ვიცი, როდის რა საუბარი მქონდა", ასე უპასუხა პარლამენტარმა გივი თარგამაძემ ჟურნალისტს, რომელმაც მას უკრაინის მედიაში გავრცელებულ ფარულ სატელეფონო ჩანაწერის აუთენტურობაზე ჰკითხა. შინაგან საქმეთა მინისტრი და საქართველოს არაოფიციალური დესპანი უკრაინაში, გამორჩეული დიქციის მქონე ორი საჯარო პირი  საუბარში  თითქმის ყველამ ამოიცნო.

კარგად მახსოვს, როგორია საკუთარ სატელეფონო საუბარს ტელევიზიით უსმინო- თანაც, ისეთს, შენ თვითონაც რომ  აღარ გახსოვს. ან რატომ უნდა გახსოვდეს უმნიშვნელო ლაპარაკი, რომელშიც  მეგობარს სამსახურის წინა დღის ამბებს უყვები.  ტელევიზორში საკუთარი ხმა ყველაზე  უსიამოვნოდ გეჩვენება მთელს მსოფლიოში.  აკვირდები დეტალებს - მართლა ვხმარობ ამდენ არასაჭირო სიტყვას? "ხოდა", "მოკლედ", "ხომ გესმის"... წარმოიდგენ იმ ადამიანებს, რომელთაც საუბარში ახსენებ - როგორ უყურებენ ახლა ტელევიზორს და აღშფოთებულები ამბობენ - "არ იცოდა, რომ ყველას უსმენენ? რატომ ლაპარაკობს ამას ტელეფონში?"

არ მგონია, შინაგან საქმეთა მინისტრს და პარლამენტარ თარგამაძეს მათ საუბარში არც თუ დიდი პატივისცემით მოხსენიებული თამაზ გაიაშვილისგან ან იულია ტიმოშენკოსგან მოესმინათ მსგავსი უკმაყოფილება. არც იმას ვფიქრობ, რომ საუბრის რომელიმე მონაწილემ დიდად განიცადა ის, რომ რომელიღაც უკრაინულ ვებგვერდზე და კიდევ "მარგინალურ მაესტროზე" მათი ლაპარაკის მოსმენა შეიძლება. სამაგიეროდ, საქართველოს მოსახლეობის უმრავლესობა ამ საუბარს ვერასოდეს მოისმენს, რადგან ჩემი საუბრისგან განსხვავებით, ვანო მერაბიშვილის ტელეფონის ფარული მოსმენა ამორალური საქციელია და მის ტირაჟირებაზე ყველა ნაციონალურმა ტელეარხმა უარი თქვა.

თუმცა, უკვალოდ ალბათ არც ერთი ამ ჩანაწერის გამოქვეყნება არ ჩაივლის - ჩემი სატელეფონო საუბარი ერთერთი საბაბი იყო, რომელითაც   ხელისუფლებამ ტელეკომპანია "იმედის" ძალადობრივი დახურვა  გაამართლა. ვანო მერაბიშვილის და გივი თარგამაძის საუბარი კი ალბათ არაერთი უკრაინელისთვის გახდება საბაბი, ხმა აღარ მისცეს კანდიდატს, რომელსაც ამ მამაკაცების დახმარება სჭირდება საკუთარი გამარჯვებისთვის.