- ორი დღის წინ ქალაქკომიდან მოგვიტანეს წერილი,  ნახე ერთი რას გვწერენ - ეუბნება  ჩემი ოჯახის ერთი პენსიონერი  წევრი მეორეს.  ეს "ქალაქკომი" უცნაურად  მომხვდა ყურში. წერილი თბილისის  მერისგან იყო. კონვერტში, მერის ემოციურ წერილთან ერთად, პენსიონერების ფოტოდართული პლასტიკური ბარათი იდო - "მეტროთი და ავტობუსით მგზავრობის სახელობითი ბარათი". ახალი წლიდან თბილისელი პენსიონერები მუნიციპალური ტრანსპორტით მგზავრობის საფასურის მხოლოდ  ნახევარს გადაიხდიან. მერის წერილი  კიდევ უფრო ყურადღებით წავიკითხეთ და ვნახეთ, რომ ახალი წლის ბიუჯეტში მედიკამენტების შესაძენად პენსიონერები დამატებით 20 ლარს მიიღებენ, 10 ლარი კი უშუალოდ პენსიას დაემატება.

მამაჩემმა  წერილი მაგიდაზე ცივად დადო და თქვა: "არაფერი შეცვლილა. რას ვიფიქრებდი,  ეს 20 წელი ასე უკვალოდ თუ ჩაივლიდა."

ჩემი ოჯახის უფროსი თაობა, კომუნისტური პარტიის წევრები და საშუალო რანგის ჩინოვნიკები იყვნენ. ისინი, ვისაც განაჩენი უკვე გამოვუტანეთ და ვუთხარით, რომ ცვლილებების და პროგრესის მთავარი ხელისშემშლელი ფაქტორი - "კომუნისტური გადმონაშთები" არიან. დავარწმუნეთ, რომ მათ წარსულის შეფასება, ორიენტაციის შეცვლა და ცვლილებებთან ადაპტაცია არ შეუძლიათ. როდესაც ახალი ხელისუფლება მათ კომუნისტების მიერ დარიგებულ წვრილმან პრივილეგიებს ართმევდა, არწმუნებდა, რომ ამას მათი ღირსების დასაცავად აკეთებდა, რომ ეს შეღავათები სინამდვილეში ხალხს მხოლოდ ამცირებს,  "რეფორმატორ მთავრობას" კი ელექტორატის გულის მოსაგებად  ერთჯერადი დივიდენტები არ სჭირდება.

მგონია, რომ თავის დროზე  მამაჩემმა ჩვენი შეფასებების გამო  წყენა ამ არგუმენტით გადალახა და რაც არ უნდა ბანალურად გეჩვენოთ, ჩემი და ჩემი შვილების მომავლისთვის, ახალ რეალობასთან  ადაპტაცია დაიწყო. 2010 წლის 23 იანვარს კი "რეფორმატორი" ხელისუფლებისგან  "მე მიყვარს თბილისის" წითელი გულით აი, ეს წერილი მიიღო. მივხვდი "ქალაქკომი" რატომაც გაახსენდა .