მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს რეგიონული მედიის ასოციაცია გამომცემლებს აერთიანებს, ჩვენ ვიყავით ინიციატორი აქციებისა, რომლითაც აჭარაში მაუწყებელ ტელეკომპანია "25-ე არხს" დავუჭირეთ მხარი. ჩვენ ამ ტელეკომპანიის ვალებს და ამ ვალების საფუძველზე მოსალოდნელ შედეგებს ვაპროტესტებდით. თუმცა ჩემი პოზიცია ასეთია: თუ არ შევისწავლით დავალიანების წარმოშობის ისტორიას და არ დაისჯებიან მედიაორგანიზაციების ფინანსური წნეხით დამთრგუნველი საჯარო პირები, მუდმივად ახალი ამნისტიის მოლოდინში ვიქნებით. თუ ჩვენ ასეთ ერთჯერად გადაწყვეტილებებს მივეჩვიეთ, ლოგიკურია, ვიფიქროთ, რომ ნებისმიერი ტელეკომპანიის მფლობელი დააგროვებს ვალებს და დაელოდება მორიგ ამნისტიას არჩევნების წინ. დარწმუნებული ვარ, ვალების ერთჯერადი ჩამოწერა ვერაფერს შეცვლის (სხვათა შორის, პრეზიდენტის ვებგვერდზე განთავსებულ საპარლამენტო მოხსენების ტექსტში რეგიონულ ტელეკომპანიებთან ერთად ეროვნული მაუწყებლებიც არიან მოხსენიებულნი, მაგრამ პრეზიდენტმა მხოლოდ რეგიონული მაუწყებლები ახსენა!). ვერ გავიზიარებ მოსაზრებას, რომ ეს გადაწყვეტილება პრეზიდენტმა საკითხის ღრმად შესწავლისა და საერთაშორისო ორგანიზაციების რეკომენდაციით მიიღო - ძალიან ბევრი მნიშვნელოვანი პრობლემის ირგვლივ არსებობს რეკომენდაციებიცა და ჩაღრმავების აუცილებლობაც, მაგრამ ეს საკითხები გადაუჭრელი რჩება. ამასთან, ამგვარ ერთჯერად აქტებს ხშირად რიტორიკისთვის იყენებენ. მაინტერესებს, მოჰყვება თუ არა ამ ამნისტიას, მაგალითად, გურიაში მაუწყებელი ტელეკომპანია "მადის" ხელმძღვანელის გათავისუფლება, რომელიც, ოფიციალური ვერსიით, სწორედ 100 ათასი ლარის დავალიანების, არაოფიციალური ვერსიით კი, "მაესტროს" ეთერში ჩართვის მცდელობის გამო დაიჭირეს? საგადასახადო ამნისტია ვერ შეცვლის ტელეკომპანიებზე ზეწოლის იმ მეთოდოლოგიას, რაც უკვე არსებობდა. ხელისუფლებისთვის ეს ვალები ზეწოლის მხოლოდ ერთ-ერთი მექანიზმი იყო. ძალიან კარგია, რომ ამისგან ტელეკომპანიები გათავისუფლდებიან, მაგრამ არსებობს სხვა ხერხებიც. თუნდაც "საერთაშორისო გამჭვირვალობის" არაძირეული, მაგრამ ფაქტებზე დამყარებული კვლევის შედეგად საეჭვოდაა მიჩნეული მედიამფლობელების ვინაობის დამალვა, ტელეკომპანიების მფლობელების გავლენები და მათი დამოკიდებულება მმართველი პოლიტიკური პარტიისადმი. თუ სახელმწიფოს მედიის განვითარების სურვილი აქვს, უამრავი მეთოდი არსებობს ამის განსახორციელებლად, მათ შორის - ბიზნესგარემოს გაუმჯობესება. არადა, 2007 წელს, როცა ბეჭდური მედიის საგადასახადო შეღავათების ვადა ამოიწურა, ხელისუფლებამ ამ შეღავათების გაგრძელების არც ერთი არგუმენტი არ ჩათვალა საკმარისად. სხვათა შორის, აქვე უნდა ითქვას, რომ მაშინ მხოლოდ პრესისთვის შეღავათების დაწესება ასევე ცალმხრივი იყო და ხელისუფლება ამის ახსნას პრესის უმნიშვნელო და ტელეკომპანიების მაღალი შემოსავლებით ხსნიდა. არც მაშინ და არც დღეს ხელისუფლებას საზოგადოებისთვის არ მიუწოდებია მყარი არგუმენტები, თუ რატომ, რა ეკონომიკური და შინაარსობრივი ეფექტის მისაღებად ამბობდა უარს პრესისთვის დაწესებულ შეღავათებზე, ან რა უდევს საფუძვლად დღევანდელ ამნისტიას. ამიტომ ჩნდება ეჭვი, რომ პრესა მაშინ დაუმორჩილებლობისთვის დაისაჯა, ხოლო დღეს ტელეკომპანიები ლოიალობისთვის დაჯილდოვდნენ. პრეზიდენტის მიერ გაკეთებული განცხადება ძალიან ბუნდოვანია და მან საზოგადოებას უნდა მიაწოდოს უფრო მეტი ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ როგორ მოხდება ეს ამნისტირება. ჩემი აზრით, როცა საუბარია ტელეკომპანიების დამოუკიდებლობის ხარისხზე და მათ განსაკუთრებულ კონფორმიზმზე, საკმარისი არაა სახელისუფლებო წრეებთან მფლობელთა ნათესაური ან მეგობრული კავშირები ვეძებოთ; ისევე როგორც ბეჭდური მედიის შემთხვევაში, ელექტრონულ მედიასეგმენტში კვლევები კონტენტის შესასწავლად უნდა ტარდებოდეს და მხოლოდ ამის შემდეგ შეგვიძლია გავაკეთოთ დასკვნები ამა თუ იმ მედიაორგანიზაციის თავისუფლების ხარისხის შესახებ.