ცხრასართულიანი შენობის ჟანგიანი კარი ვარდისფრადაა გადაღებილი. შენობაში პირველ სართულზე მარცხნივ სამლოცველოა. აქ ოთხშაბათობით მამა ბაქარი ჯანმრთელობის პარაკლისს მართავს. მარჯვნივ იყიდება ჟურნალ-გაზეთები და  წიგნები  ხალხური მედიცინის არქივიდან:  "მამაკაცური დაავადებების მკურნალობა" და "ვაშლის ძმრის საოცრებანი".

 

ლიფტი მუშაობს, თუმცა ფასიანია და ადამიანების უმეტესობა, მასიურ, მონაცრისფრო ბეტონის კიბეებს ფეხით მიუყვება. პალატებამდე, ნახევრად ჩაბნელებული კორიდორები უნდა გაიარო. ირგვლივ ჩამოფხეკილი კედლები, ალაგ-ალაგ აგლეჯილი ლინოლიუმი,  ფანჯრის მტვრიანი მინები, გადამწვარი ელექტრომავთულები და დატბორილი  საპირფარეშო გხვდება. პალატებში ხშირად გაიგონებთ მსგავს დიალოგებს: "გუშინ "შტეპცელზე" კინაღამ ხელი ამიფეთქდა", "ასეთ პირობებში ექიმებიც მეცოდება", "აქ რომ პაციენტებს არ მოეფერო, ფანჯრიდან გადახტომა მოუნდებათ".

ეს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრია, სადაც  ყოველ წელს 10 000-მდე ონკოპაციენტი მკურნალობს, 3 000-ს კი ოპერაცია უტარდება.

"საკავშირო მნიშვნელობის ცენტრი" 64 წლის წინ დაარსდა. მას შემდეგ დაინგრა საბჭოთა კავშირი და მასთან ერთად ჯანდაცვის სისტემაც, მაგრამ ძველ მოდელს მორგებული, ამორტიზირებული შენობა, რომელიც თითქმის ოცი წელია, მთლიანად არ გამთბარა, მაინც უცვლელად დგას.

* სრული ვერსია წაიკითხეთ ლიბერალის 36-ე ნომერში