ისეთი ამბავია,  წესით, ყველამ უნდა იცოდეთ...

ახლა, როცა ლამის მთელი ერი  აღსდგა პარტიარქის დასაცავად  და ილია მეორის შეურაცხყოფის თემამ თვით ენდი გარსიას  ვიზიტიც კი დაჩრდილა, მინდა, თეა თუთბერიძის  გვერდით  დავდგე, რაც ამ შემთხვევაში სიტყვისა და  გამოხატვის თავისუფლების მხარდაჭერას ნიშნავს.  თეას გაფატრვით ემუქრებიან. მე კი  ვფიქრობ - ამ მუქარის უკან სწორედ ის ხალხია, ვისაც ამ დანაპირების ასრულება არ გაუჭირდება.

ის  პროვოკაცია, რაც თეა თუთბერიძემ მოაწყო, მაინც მისი პირადი ინიციატივა მგონია და აქ შეთქმულების  თეორიას ვერ ვხედავ (თუმცა, ჩემს ირგლივ, ბევრი ფიქრობს, რომ ეს ყველაფერი ხელისუფლების დაკვეთით გაკეთდა). ახლა, რაც  მეტი ადამიანი გამოუცხადებს სოლიდარობას თეა თუთბერიძეს, მით უკეთესი. იმიტომ კი არა, რომ  ის ვიდეო კლიპები  უხამსობა არ იყო. არამედ სწორედ იმიტომ, რომ  ამ აქციამ ამდენი ხალხი გააბრაზა. ის, ვინც დინების საწინააღმდეგოდ სიარულს ბედავს, ყოველთვის  იმსახურებს თანადგომასა  და პატივისცემას.

ოღონდ, სანამ ვიდეორგოლებს გამოაქვეყნებდა, თეა თუთბერიძემ საქართველოს  პატრიარქის განცხადებებს ანტისახელმწიფობრივი უწოდა. მისგან განსხვავებით, მე მგონია, რომ პატრიარქსაც, ისევე როგორც ნებისმიერ ადამიანს,  აქვს უფლება, არ მოსწონდეს საქართველოს პრეზიდენტი და ეს ხმამაღლა თქვას. მით უფრო, პრეზიდენტის კრიტიკა ნამდვილად არ არის ომში დაღუპული და გაუბედურებული ჩვენი თანამოქალაქეების შეურაცხყოფა. მახსოვს, აგვისტოს დღეებში როგორ  შევყურებდი პატრიარქს, როცა ცხინვალში დაღუპული მეომრების ჩამოსასვენებლად იყო შესული. გვამები უპატრონოდ ეყარა,  რუსები უსინდისოდ იტყუებოდნენ,  საკუთარი მკვდრები ფეხებზე დაიკიდეს ქართველებმა და ჩვენ სამადლოდ ვმარხავთო. ომის დღეებში,  გორსა და ნიქოზში დარჩენილი სამღვდელოება კი იქაური მოსახლების ლამის ერთადერთი შემწეები იყვნენ. მაშინ ეკლესიამ ნამდვილად შეასრულა ჰუმანიტარული ფუნქცია.

თეა თუთბერიძემ იმაზეც  ილაპარაკა, რომ ეკლესიაში  აგენტები არიან. თქვენი  არ ვიცი და მე  ამ ფრაზისა  მეშიანია. სადღაც, ბნელ წარსულში  მაბრუნებს. აგენტების თემა, რა თქმა უნდა,  მას   არ მოუგონია. კარგა ხანია  გვესმის და ხშირად, ვიჯერებთ  კიდეც.  ხანდახან ამ აგენტების  გაუვნებელყოფაც ხერხდება, ხანაც - თვითონ კვდებიან. ერთი აგენტი ორი დღის  წინ სამ ტენორთან ერთად  ოპერაში მღეროდა... მოკლედ, ეს ცოდვა მარტო ერთ  ადამიანს არ აწევს კისერზე  - ოფიციალური პროპაგანდა  ჩაგვჩიჩინებს, ირგვლივ აგენტები  არიანო.

ყველას გვაქვს ჩვენი  "პირადი სიწმინდეები", ის, რაც  ჩვენთვის შეიძლება  უძვირფასესი იყოს, მაგრამ  თუ თანამედროვე სახელმწიფოში  ცხოვრება გვინდა,  უნდა  ვიცოდეთ - ხელშეუხებელი  არავინაა ამ ქვეყანაში:  არც პრეზიდენტი და არც  პატრიარქი. საზოგადოებისთვის  "წმინდა" ფასეულობები  თუ გვჭირდება, რომელიც  უკლებლივ ყველამ უნდა  ვაღიაროთ, აგერ ირანი არაა  შორს, -  შეგვიძლია მაგალითი  ავიღოთ.

თეა თუთბერიძემ აღიარა, რომ  მისთვის  "წმინდა" და ხელშეუხებელია  აგვისტოს მოვლნების საქართველოს  ხელისუფლების ოფიციალური ვერსია, და პატრიარქს მისი კრიტიკის უფლება არ ჰქონდა. ამ ვერსიას, სამწუხაროდ, დღეს ცოტა მხარდამჭერი ჰყავს  თანამედროვე მსოფლიოში.  თეას მინდა შევეხსენო: საქართველოშიც, ძალიან ბევრ ადამიანას სჯერა  იმის, რომ სწორი და თანმიმდევრული  პოლიტიკის შემთხვევაში  ომის თავიდან აცილება შეიძლებოდა,  სჯერა - პატრიარქის ქადაგების  გარეშეც.

ვიტყვი  მარტივად: საქართველოს ხელისუფლება  რომ ვარგოდეს, ეკლესიას დღეს ამხელა ძალაუფლება არ ექნებოდა და ისეთი მარტივი საკითხი  მაინც მოგვარდებოდა, როგორიც  კათოლიკური ან სომხური ეკლესიებისთვის იმ ტაძრების დაბრუნებაა,  რომლებიც ისტორიულად მათი საკუთრება იყო. ძალიან უხერხულად  ვგრძნობ ხოლმე თავს ჩემ  კათოლიკე და სომეხ მეგობრებთან  ამის გამო. სულ მეჩვენება, რომ თითქოს, აი, მე ვარ დამნაშავე. ეკლესიაში კორუფციასაც  მოევლებოდა, და აღარც ჩვენი  სტუდენტობა იფიქრებდა, რომ  ერის მთლიანობის მთავარი  გარანტი ეკლესიია.

ყველაზე მეტად მაინც პრეზიდენტის  ადმინისტრაციის მიერ გამოქვეყნებულმა  განცხადებამ გამაკვირვა. უფრო სწორედ, ერთმა ფრაზამ: ნეტავ, რას ნიშნავს სიტყვის  თავისუფლების პრინციპების  ბოროტად გამოყენება, რომელსაც სახელმწიფო არ დაუშვებს? რა მექანიზმები აქვს სახელმწიფოს  "არდასაშვებად"?